PACASMAYO
Door: Inge
Blijf op de hoogte en volg Inge
02 Augustus 2018 | Peru, Pacasmayo
Ook hier kwamen we weer met mooi weer aan (belangrijk voor ons ;-). Hotel aan het strand, wat een luxe!!! Een klein, symphatiek dorpje met huizen die veel weg hadden van oude koloniale panden op Scharloo, helaas in erbarmelijke staat. Het water was te koud om te zwemmen, maar pootje baden kon nog wel. ‘S avonds werden we getrakteerd op een optreden naast het hotel. Ter voorbereiding op Dia di Independencia werd er geoefend door schoolkinderen in klederdracht met allerlei dansjes en zang. De voorstelling begon om 8 pm en ik heb heerlijk vanaf de trap voor de kerk, waar iedereen gezellig van een zak popcorn zat te snoepen, mee kunnen genieten van de folkloristische dansen. ‘S avonds eindelijk goed geslapen op het geklots van de zee.
‘S morgens begon het echter al vroeg weer met muziek. Nu hadden we al in boeken gelezen dat Zuid Amerika echt van veel kabaal hield, maar dit sloeg alles. Bij het ontbijt de TV keihard aan (overal trouwens waar je gaat staat die aan, kennelijk een must). Na het ontbijt liepen er al vrij vroeg een aantal oude keurige heren te paranderen over de boulevard en na een uurtje kwam daar een bandje achteraan. Dit alles voerde naar Club Pacasmayo (het leek een beetje op Club de Gezelligheid) waar het heeft zitten feesten tot 5 uur ‘s middags, te horen over de hele boulevard. Dit werd afgelost door alweer voorstellingen van de kinderen weer voor de kerk. Toch maar weer even gegaan. Prachtige dansvoorstellingen gezien van wat oudere kinderen nu en een treurig liedje hoe Atahualpa (laatste Inca heerser) om het leven is gebracht door Francisco Pizzaro (Spanjaard) en dat daarna het land verder werd leeggeroofd door de Spanjaarden. Kennelijk zit het toch nog diep. Ik kreeg zowaar een brok in m’n keel van het liedje. Maar het was nog niet afgelopen (inmiddels was het 10 PM) en toen begon er een prive feestje in het hotel tot 2 AM. Al met al gingen we met een wat triest gevoel weg uit Pacasmayo om de bus te nemen naar het binnenland met als eerste stop Cajamarca. We gaan het binnenland in, eerst nog wat kou en daarna de Amazone in. Hebben er zin in.
‘S morgens begon het echter al vroeg weer met muziek. Nu hadden we al in boeken gelezen dat Zuid Amerika echt van veel kabaal hield, maar dit sloeg alles. Bij het ontbijt de TV keihard aan (overal trouwens waar je gaat staat die aan, kennelijk een must). Na het ontbijt liepen er al vrij vroeg een aantal oude keurige heren te paranderen over de boulevard en na een uurtje kwam daar een bandje achteraan. Dit alles voerde naar Club Pacasmayo (het leek een beetje op Club de Gezelligheid) waar het heeft zitten feesten tot 5 uur ‘s middags, te horen over de hele boulevard. Dit werd afgelost door alweer voorstellingen van de kinderen weer voor de kerk. Toch maar weer even gegaan. Prachtige dansvoorstellingen gezien van wat oudere kinderen nu en een treurig liedje hoe Atahualpa (laatste Inca heerser) om het leven is gebracht door Francisco Pizzaro (Spanjaard) en dat daarna het land verder werd leeggeroofd door de Spanjaarden. Kennelijk zit het toch nog diep. Ik kreeg zowaar een brok in m’n keel van het liedje. Maar het was nog niet afgelopen (inmiddels was het 10 PM) en toen begon er een prive feestje in het hotel tot 2 AM. Al met al gingen we met een wat triest gevoel weg uit Pacasmayo om de bus te nemen naar het binnenland met als eerste stop Cajamarca. We gaan het binnenland in, eerst nog wat kou en daarna de Amazone in. Hebben er zin in.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
