SUCRE
Door: Inge
Blijf op de hoogte en volg Inge
03 Augustus 2018 | Peru, Cajamarca
(30 JULI -31 JULI)
We hebben de taxi genomen naar Rancho del Uauko in Sucre. De chauffeur was nog nooit in Sucre geweest ‘pero no preocupes’, we vragen onderweg de weg wel zei hij. Dat hebben we geweten. Er was een aanwijzing naar Sucre via een onverharde weg, onderweg gevraagd of dit de goede weg was waarop bevestigend geknikt werd. We hadden prachtige uitzichten maar hebben er niet echt van kunnen genieten omdat de auto veel te laag lag en we constant ‘mee reden’ om de man te waarschuwen voor de diepe kuilen en afgronden en grote stenen die onder tegen de auto beukten. Het deed me een beetje denken aan onze reis met mijn ouders in Colombia, waar we met een aantal kids in een grote, lage amerikaanse auto door de bergen reden en ook een verkeerde afslag hadden genomen. Geen kip op de weg en de auto begaf het. Uren gewacht, totdat er out of the blue een prachtig indiaans meisje op een paard voorbij kwam. Zij waarschuwde haar vader die een half uur van ons af woonde. Het bleek een gevluchte Duitser. Hij nam ons mee naar zijn woning waar zijn Indiaanse vrouw in een enorme ketel boven een groot vuur stond te koken. Er was geen elektriciteit. We mochten blijven slapen en zouden de volgende dag een paard kunnen lenen om het autoverhuur bedrijf, in een klein stadje verderop, te bellen. Wij als kinderen vonden het prachtig, we sliepen op wat zakken boven de geitenstal, maar mijn ouders hadden de schrik behoorlijk te pakken. De volgende dag met mijn vader te paard hulp ingeroepen van het autobedrijf. Het moet hem aardig wat gekost hebben.
Niet te vergelijken met ons avontuur, gelukkig maar. Na 1,5 uur kwamen we aan in een allerliefst slapend dorpje. De auto had het gehaald, maar moet van onder aardig wat te verduren hebben gehad. Na wat navraag waar de Rancho was die we ergens buiten het dorp vonden, werden we ontvangen door Benjamin (72), Celly (50?) en neef Yoe (27). Mozart werd opgezet en onze lunch werd geserveerd op een balkonnetje met prachtig uitzicht over de Andes. Wat een traktatie, wat een lieve mensen en wat een heerlijke sfeer. Ze zijn hun Rancho aan het uitbreiden om er trekkingtours te geven, horseback riding etc. maar voor ons was het nu al fantastisch. Na de lunch zijn we met Ben en Yoe gaan wandelen en hebben het gehad over van alles, de Inca-cultuur, de indiginos, de Spanjaarden, de plastic troep etc etc. Ben had fytotherapie gestudeerd en wist ons ook nog van alles te vertellen over de medicinale planten die daar groeiden. Bij terugkomst in het dorp moest en zouden we nog even langs bij zijn grote vriend die zelf alcoholische dranken maakte, gelukkig drong hij niet aan om na een nipje nog verder te gaan. De nacht was weer steenkoud, maar de volgende ochtend was de zon er weer. Nog een stevige wandeling met Ben gemaakt en ons klaargemaakt voor de volgende rit; Leymebamba. Goh, wat waren we nog graag een paar dagen gebleven!.
We hebben de taxi genomen naar Rancho del Uauko in Sucre. De chauffeur was nog nooit in Sucre geweest ‘pero no preocupes’, we vragen onderweg de weg wel zei hij. Dat hebben we geweten. Er was een aanwijzing naar Sucre via een onverharde weg, onderweg gevraagd of dit de goede weg was waarop bevestigend geknikt werd. We hadden prachtige uitzichten maar hebben er niet echt van kunnen genieten omdat de auto veel te laag lag en we constant ‘mee reden’ om de man te waarschuwen voor de diepe kuilen en afgronden en grote stenen die onder tegen de auto beukten. Het deed me een beetje denken aan onze reis met mijn ouders in Colombia, waar we met een aantal kids in een grote, lage amerikaanse auto door de bergen reden en ook een verkeerde afslag hadden genomen. Geen kip op de weg en de auto begaf het. Uren gewacht, totdat er out of the blue een prachtig indiaans meisje op een paard voorbij kwam. Zij waarschuwde haar vader die een half uur van ons af woonde. Het bleek een gevluchte Duitser. Hij nam ons mee naar zijn woning waar zijn Indiaanse vrouw in een enorme ketel boven een groot vuur stond te koken. Er was geen elektriciteit. We mochten blijven slapen en zouden de volgende dag een paard kunnen lenen om het autoverhuur bedrijf, in een klein stadje verderop, te bellen. Wij als kinderen vonden het prachtig, we sliepen op wat zakken boven de geitenstal, maar mijn ouders hadden de schrik behoorlijk te pakken. De volgende dag met mijn vader te paard hulp ingeroepen van het autobedrijf. Het moet hem aardig wat gekost hebben.
Niet te vergelijken met ons avontuur, gelukkig maar. Na 1,5 uur kwamen we aan in een allerliefst slapend dorpje. De auto had het gehaald, maar moet van onder aardig wat te verduren hebben gehad. Na wat navraag waar de Rancho was die we ergens buiten het dorp vonden, werden we ontvangen door Benjamin (72), Celly (50?) en neef Yoe (27). Mozart werd opgezet en onze lunch werd geserveerd op een balkonnetje met prachtig uitzicht over de Andes. Wat een traktatie, wat een lieve mensen en wat een heerlijke sfeer. Ze zijn hun Rancho aan het uitbreiden om er trekkingtours te geven, horseback riding etc. maar voor ons was het nu al fantastisch. Na de lunch zijn we met Ben en Yoe gaan wandelen en hebben het gehad over van alles, de Inca-cultuur, de indiginos, de Spanjaarden, de plastic troep etc etc. Ben had fytotherapie gestudeerd en wist ons ook nog van alles te vertellen over de medicinale planten die daar groeiden. Bij terugkomst in het dorp moest en zouden we nog even langs bij zijn grote vriend die zelf alcoholische dranken maakte, gelukkig drong hij niet aan om na een nipje nog verder te gaan. De nacht was weer steenkoud, maar de volgende ochtend was de zon er weer. Nog een stevige wandeling met Ben gemaakt en ons klaargemaakt voor de volgende rit; Leymebamba. Goh, wat waren we nog graag een paar dagen gebleven!.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
